Geschiedenis is een discussie zonder eind; hoe vaak houden wij dat onze leerlingen niet voor? Brengen wij niet een vak vol interpretaties, vol visies, een vak met verrassende bronnen of kiene onderzoekers die plots nieuw licht kunnen werpen op het verleden? Ik was dus laatst heel blij met een artikel van Jeroen van Zanten in Historisch Nieuwsblad. Hij maakte gehakt van koning Willem I (die van zijn koninkrijk een ‘politiestaat' maakte). Dat beeld strookte niet met mijn geijkte voorstelling van de koning-koopman die hard werkte ten bate van zijn onderdanen. Aan mijn 5-vwo klas legde ik alles geduldig uit: dat zo'n verschil in visie juist verwijst naar de kern van ons vak; dat Van Zanten grondig spitwerk had verricht; en hoe genoeglijk de arbeid van zo'n geschiedvorser kan zijn, die begint met vergeelde archiefstukken uit stoffige dozen te bestuderen, en als einduitkomst een correctie van geijkte geschiedbeelden mag presenteren... Leuk hè, jongens!

Maar ... de brave leerlingen keken mij slechts glazig aan. Geen reactie, geen discussie! Wat slooft die vent zich weer uit, zag je ze denken. Vertelt u maar liever wat we moeten leren!

Dat zijn de momenten dat ik de kloof met hun belevingswereld het sterkst ervaar. Toch maar blijven uitdagen, die jeugd, denk ik dan. In dit nummer van Kleio enkele hints. Misschien vormen webquests wel het nieuwe communicatiemiddel, zoals die over WO I. Of een indringende speelfilm als Sophie Scholl. Of oefeningen uit Geschiedenis doordacht. Of Aletta's ooievaar. Bezig met geschiedenis, dat is ons motto. Hopelijk bieden we zo weer inspiratie genoeg voor de zwoegers voor de klas!

Jan van Oudheusden