De periode na de Tweede Wereldoorlog in Nederland stond in het teken van de Wederopbouw. Na jaren van bezetting, schaarste en onderdrukking was er in de jaren vijftig weer ruimte voor massale volksvermaak, evenementen en ontspanning. De wederopbouwbetrokkenheid richtte zich niet alleen op economisch herstel en de fysieke herbouw van steden, maar ook op het normaliseren van het sociale leven en het creëren van gemeenschapszin. Zeepkistenraces, die vaak door lokale comités of kranten werden georganiseerd, waren populair in deze tijd. Ze boden jeugd en volwassenen een laagdrempelige vorm van vermaak en symboliseerden de vernieuwde energie en dynamiek van de naoorlogse samenleving, waarin techniek, mobiliteit en recreatie centraal kwamen te staan.
Een zeepkistenrace als hoogtepunt
Om 14.30 uur stond een bijzonder onderdeel op het programma tijdens Bevrijdingsdag 1950: een zeepkistenrace. De race vond plaats bij het Schenkviaduct. De zeepkistenrace was met de bevrijding van Europa door Amerikaanse troepen geïntroduceerd. In Duitsland en Frankrijk waren al heuse reglementen voor races opgesteld. In Nederland was het nog niet zover. In mei 1950 vonden de eerste races in Nederland plaats, waaronder een in Den Haag.
Middag van hun leven voor 72 Haagse jongens
Op Bevrijdingsdag 1950 konden 72 Haagse jongens de middag van hun leven beleven. Zij mochten plaatsnemen in één van de zeepkisten die door autobandenfabrikant Vulca waren meegenomen.
Net een echte race
Het weer zat deze bevrijdingsmiddag niet mee. De regen kwam met bakken uit de hemel. Dat maakte het publiek niet minder enthousiast. Zij waren met duizenden naar de Schenkweg gekomen en stonden langs de kant om hun favorieten aan te moedigen. Overal wapperden Nederlandse en Haagse vlaggen.
Op de tonen van een pittige mars betraden de coureurs het parcours. Sommigen hadden geprobeerd op echte racers te lijken door zelf valhelmen in elkaar te knutselen. Mannen in witte overalls, net als op een echt racecircuit, hielpen de jongens in en uit de wagens.
Zo snel mogelijk van het viaduct
Het doel was om zo snel mogelijk van het viaduct af te racen in de richting van de Schenkkade. Er werd in diverse manches gereden en in twee categorieën: junioren en senioren. De eerste categorie bestond uit jongens van 11 jaar, de senioren waren jongens van 12 tot 16 jaar. Om 17.30 uur reden de jongens de laatste series en kon de finale beginnen.
Zeepkistenkampioenen
Ron Berserik won met 56,8 seconden in de juniorenklasse en Jacques Lelieveld won met 49,7 seconden bij de senioren. Zij mochten zich een jaar lang zeepkistenkampioen noemen en werden gehuldigd. Bovendien bracht fabrikant Vulca beide kampioenen met een echte auto naar huis.
Eigen zeepkist bouwen
De zeepkisten werden weer ingeladen en honderden jongens konden alleen nog maar dromen van deze mooie auto’s.
Daar had de Haagsche Courant wat op gevonden. Vanaf maandagochtend 8 mei, 9.00 uur waren tegen betaling van 25 cent patronen en schema’s verkrijgbaar bij de loketten van de krant. Met deze tekeningen konden Haagse jongens (en meisjes) zelf aan de slag gaan om hun eigen zeepkist te bouwen.
Nationaal Zeepkistencomité
In januari 1951 werd een Nationaal Zeepkistencomité opgericht. In het Kurhaus kwamen afgevaardigden uit het hele land bijeen om te spreken over wat er voor deze sport in Nederland geregeld moest worden.
Belangrijk punt was ook het ontbreken van heuvels waarop een natuurlijke zeepkistenbaan kon worden uitgezet.De gemeente Den Haag toonde interesse om bij voldoende belangstelling een dergelijke baan aan te leggen. Een zeepkistenbaan kwam er helaas niet in Den Haag.
