In 1832 richten enkele Engelse landarbeiders de Friendly Society of Agricultural Labourers (de vriendschappelijke vereniging van landarbeiders) op. Een grootgrondbezitter geeft hen aan bij de autoriteiten en ze worden gearresteerd. In een Schotse krant van 29 maart 1834 staat:
Deze maandag zijn zes arbeiders (…) veroordeeld voor het afleggen van een onwettige eed. De gevangenen behoorden tot de Friendly Society of Agricultural Labourers, die de regel had dat als een meester probeerde de lonen van zijn werkers te verlagen, dat dan degenen die lid waren van de vereniging zouden stoppen met werken. (…).Twee mannen, genaamd Lock en Legg, getuigden dat ze zich hadden aangesloten bij de vereniging en dat ze geblinddoekt naar een kamer in een huis in Tolpuddle waren gebracht. Daar hadden ze gezworen om te staken voor lonen [tegen loonsverlaging] als anderen dat ook deden.
Historische context
In de vroege negentiende eeuw veranderde het Britse platteland ingrijpend door de agrarische en industriële revoluties. Door de introductie van landbouwmachines (zoals dorsmachines) en landconsolidatie (Enclosure Acts) nam het aanbod van handarbeid toe, wat leidde tot armoede en scherpe loondalingen voor landarbeiders. Dit leidde in 1830 al tot de gewelddadige Captain Swing-rellen, waarbij boerderijen en dorsmachines werden vernield.
In 1832 besloot een groep van zes landarbeiders in het dorp Tolpuddle (onder wie George Loveless) het protest vreedzaam en georganiseerd aan te pakken. Zij richtten een vroege vakbond op om collectief te onderhandelen over leefbare lonen. Hoewel vakbonden sinds de intrekking van de Combination Acts in 1824 niet meer categorisch verboden waren, vreesden grootgrondbezitters en de overheid de groeiende macht van de arbeidersbeweging.
Lokale autoriteiten en magistraten gebruikten een verouderde marinewet uit 1797 (Unlawful Oaths Act) om de zes mannen te vervolgen wegens het zweren van een ‘geheime eed’. De zes arbeiders — die bekend kwamen te staan als de Tolpuddle Martyrs — kregen een zware straf opgelegd: zeven jaar dwangarbeid en verbanning naar een strafkolonie in Australië. De buitenproportionele veroordeling leidde tot massale protesten, petities met honderdduizenden handtekeningen en vroege demonstraties van de Britse vakbeweging in Londen. Onder zware publieke druk zag de Britse regering zich in 1836 genoodzaakt de mannen gratie te verlenen.
