Tussen 1942 en 1944 bouwde de Wehrmacht in het geheim een omvangrijk complex bij Grandcamp‑Maisy, bestaande uit twee hoofdpunten: WN 83 (“Les Perruques”) en WN 84 (“La Martinière”), samen beter bekend als de Maisy Battery. Deze bestond uit zes “verplichte” Franse 155 mm houwitsers, vier 105 mm stukken, een buitgemaakt 25‑ponder en twee 50 mm antitankkanonnen. Ook bevatte het complex talrijke bunkers (commandobunker, manschappenbunkers, munitiebunkers, ziekenhuis, radarpost) en een uitgebreid loopgraafnetwerk.
Strategische ligging & geheimhouding
Het complex lag ongeveer 6 km ten zuidwesten van Pointe du Hoc, verborgen achter duinen en landschapssel. Door strikte geheimhouding (bouw met buitenlandse dwangarbeiders, geen lokale kennis) en uitstekende camouflage werd het niet op Britse of Amerikaanse stafkaarten opgenomen én gemist tijdens de bombardementen voorafgaand aan D‑Day.
Locatie van Maisy Battery ten opzichte van de landingsstranden. Bron: Bert Heesen, TracesOfWar.
Rol tijdens D‑Day en zijn nasleep
Op 6 juni 1944 stond het complex bemand met ongeveer 450 Duitse soldaten van de 352e en 716e Infanteriedivisies, ondersteund door een Flak‑bataljon met 88 mm en 20 mm kanonnen. Vanaf D‑Day en de volgende twee dagen vuurde het op zowel Omaha als Utah Beach, wat extra verliezen veroorzaakte onder de landingstroepen.
Omissie in geallieerde plannen
Ondanks het feit dat Maisy officieel in de bombardementsplannen voorkwam (Targets 5, 16, 16a), werd het door commandant Rudder niet actief aangevallen na de inname van Pointe du Hoc. Historicus Gary Sterne beweert dat het doelbewust genegeerd werd, waardoor de batterij drie dagen kon blijven schieten.
Verovering door de Rangers
Pas op 9 juni 1944 viel het complex in handen van de Amerikaanse 2nd en 5th Rangers met steun van het 116e Infanterieregiment en mortiereenheden. De aanval omvatte mobilisatie via halftracks, mortieren en infanterie die de bunkers en loopgraven innamen. Bij de verovering waren de 155 mm houwitsers al verwijderd.
Herontdekking & openstelling
Na de oorlog verdween de site onder aarde. Pas in januari 2004 herontdekte amateurhistoricus Gary Sterne het complex dankzij een handgetekende kaart uit een oud uniform. Vanaf 2007 werd het opengesteld voor publiek, compleet met reconstruerende C‑zech 150 mm houwitsers in 2008. Tegenwoordig zijn 2½ km loopgraaf, bunkers, schuilplaatsen en oriënteringspanelen te bezoeken, volgens een “no-frills”—benadering waardoor de site authentiek en rauw blijft.
Culturele en historische impact
De vondst van Maisy Battery heeft grote discussies ontketend. Sommigen zien het als bewijs van nalatigheid in de D‑Day‑strategieën, anderen beschouwen het als een relatief kleine, verkeerd ingeschatte buitenpost. Met Sterne’s boek The Cover Up at Omaha Beach (2013) werd de controverse verder gevoed.
Kijk op de site van Traces of War voor veel meer informatie en bijbehorende foto´s over de Maisy Battery. Je komt er via de link naar de originele bron.
