Deze vlaggetjes zijn een tastbaar voorbeeld van de alomtegenwoordigheid van de nazi-ideologie in het publieke leven. Na de machtsovername door Adolf Hitler in 1933 werd het hakenkruis, een symbool dat door de NSDAP was toegeëigend, het nationale symbool van Duitsland.
Papieren vlaggetjes zoals deze werden op grote schaal uitgedeeld tijdens parades, staatsbezoeken en nationale feestdagen om een beeld van eenheid en massale steun voor het nationaal-socialisme te creëren. Het gebruik van goedkope, massaal geproduceerde objecten zorgde ervoor dat de symboliek van het regime tot in de kleinste haarvaten van de samenleving doordrong.
Tijdens de Duitse bezetting van Nederland werden dergelijke vlaggetjes ook hier ingezet, bijvoorbeeld bij bijeenkomsten van de NSB of tijdens officiële bezoeken van nazi-kopstukken. Voor de Joodse bevolking, waaronder de familie Frank, waren deze vlaggetjes een constante en dreigende herinnering aan de uitsluiting en de macht van het totalitarisme. De vlaggetjes representeren de ‘esthetisering van de politiek’, waarbij uiterlijk vertoon werd gebruikt om de achterliggende gruwelen van de holocaust en de agressie van de Tweede Wereldoorlog te maskeren met een sfeer van feestelijkheid en orde.