In 1595 ging de Engelse schrijver en ontdekkingsreiziger Walter Raleigh op een expeditie om in Amerika het land El Dorado te zoeken, waar volgens de verhalen het goud voor het opscheppen zou liggen. In het boek ‘Discovery Of Guiana’ (= ontdekking van Guiana) deed Raleigh verslag van deze expeditie. Hieronder staat een fragment:
Deze Tivitivas zijn een bijzonder mooi volk en ze zijn erg dapper, en ze hebben de meest mannelijke en de meest bedachtzame spraak
die ik ooit gehoord heb bij welk volk dan ook. In de zomer hebben zij huizen op de grond, net zoals op andere plaatsen; in de winter verblijven zij in de bomen, waar ze bijzonder kunstige steden en dorpen bouwen (…) Want tussen mei en september stijgt het water van de Orinoco-rivier met negen meter en dan zijn die eilanden zes meter boven de begane grond overspoeld, alleen een paar opgehoogde stukken grond in het midden zijn nog droog; en vanwege deze oorzaak zijn zij genoodzaakt op deze manier te leven.
Van deze volkeren zijn degenen die langs de zijrivieren van de Orinoco leven, die Capuri en Macureo genoemd worden, voor het grootste deel makers van kano’s; want zij maken de meeste en mooiste kano’s; en verkopen ze in Guiana tegen goud en op Trinidad voor tabak, in het buitensporige gebruik waarvan zij alle volkeren overtreffen (…)
Wanneer hun aanvoerders sterven laten zij grote jammerklachten horen; en wanneer volgens hen het vlees van hun lichamen is verrot en van hun beenderen is gevallen, dan pakken zij het lijk weer op en hangen hem in het huis van het opperhoofd dat stierf en bedekken zijn schedel met veren in alle kleuren en hangen al zijn gouden voorwerpen over de beenderen van zijn armen, dijen en benen.
De volkeren die Arawacs genoemd worden, die ten zuiden van de Orinoco leven, uit welke plaats onze Indiaanse gids kwam, zijn verspreid over veel andere plaatsen en hebben de gewoonte om de beenderen van hun opperhoofden tot poeder te stampen; hun vrouwen en vrienden mengen dit in al hun verschillende soorten dranken.