De invoering van borden met de tekst ‘Voor Joden Verboden’ markeerde een agressieve fase in de segregatie van de Joodse bevolking tijdens de Duitse bezetting. Waar de eerste anti-Joodse maatregelen van het nationaal-socialisme zich vooral richtten op ontslagen bij de overheid, raakten deze borden het dagelijks leven in de publieke ruimte direct.
Vanaf september 1941 werd het Joden in Nederland verboden om deel te nemen aan het openbare leven. De borden werden opgehangen in opdracht van de bezetter, maar vaak uitgevoerd door lokale Nederlandse autoriteiten. Het doel was tweeledig: enerzijds het isoleren en vernederen van Joden, anderzijds het conditioneren van de niet-Joodse bevolking. Door Joden fysiek uit het straatbeeld en uit recreatiegebieden te verwijderen, werd hun aanwezigheid in de samenleving ‘abnormaal’ gemaakt.
Voor kinderen zoals Anne Frank betekende dit dat zij niet meer naar hun favoriete park of ijssalon mochten. Deze bron illustreert de stap voor stap uitgevoerde strategie van sociale isolatie die uiteindelijk de weg vrijmaakte voor de fysieke verwijdering en de holocaust. Het bord is een tastbaar bewijs van hoe een samenleving in korte tijd werd opgedeeld in ‘gewenste’ en ‘ongewenste’ burgers.