Naast haar beroemde dagboek hield Anne Frank een apart schrift bij voor haar literaire schrijfwerk: het ‘Verhaaltjesboek’. In de isolatie van de onderduik, gedurende de Duitse bezetting, ontwikkelde Anne zich doelbewust als schrijfster. Dit boek bevat 41 verhaaltjes, variërend van gebeurtenissen in het Achterhuis tot sprookjes en herinneringen aan haar schooltijd.
Het bestaan van dit schrift onderstreept de intellectuele weerbaarheid van slachtoffers tijdens de holocaust. Schrijven was voor Anne een manier om te ontsnappen aan de beklemmende realiteit van het totalitarisme en de constante dreiging van ontdekking. Terwijl buiten de Jodenvervolging haar hoogtepunt bereikte, creëerde Anne binnen een eigen wereld van reflectie en verbeelding.
Interessant is dat Anne in mei 1944 begon met het herschrijven van haar dagboeken en verhalen, met het doel ze na de oorlog te publiceren onder de titel “Het Achterhuis”. Dit verhaaltjesboek is dus niet alleen een egodocument, maar ook een bewijs van haar ambitie om een professioneel auteur te worden, een droom die abrupt eindigde door de arrestatie in augustus 1944.